Evet; iki öğretmen , bahsettiklerim.. mesleklerinde henüz yeni yetme sayılırlar.. ama meslektaşlarının öncüsü olabilecek bir projenin mimarlarılar aynı zamanda .. iki öğretmen; Kezban öğretmen ile Yusuf öğretmen.. ‘Ne yapabilirim ki ben!!!’ demek yerine kendi gayretleriyle imkanlar oluşturup ‘Nasıl yapabilirim?’i arayıp buldular.. kırk-elli kişilik sınıflarında her öğrenciye ulaşabilmenin yollarını, ‘bir kişiyi daha nasıl kurtarabilirim’i aramaya koyuldular.. ve müthiş bir projeye ilk adımı attılar.. İstanbul’un kenar semtlerindeki okullarında; bir öğrenciye daha bir şeyler öğretebilmek, bir öğrenciyi daha kirlenmekten uzak tutabilmek, bir öğrenciyi daha edebiyatın o büyülü atmosferine dahil edebilmek için, körpecik beyinlere yeni yeni ufuklar açabilmek için bir okuma seferberliği başlattılar.. o küçücük sevimli bedenler her ay bir kitap okuyacaklar ve bu okumalarının ödülünü ,kendi okullarında, okudukları kitapların yazarlarıyla buluşup merak ettiklerini, akıllarına takılanları, öğrenmek istediklerini sorarak alacaklar.. böylelikle her çocuk her ay bir kitap okuyacak, her ay bir yazarla tanışma, söyleşme fırsatı bulacak… ‘okumayı seviyorum…’Kimler yok ki bu davette iştirak edenlerin arasında: Kahraman Tazeoğlu, Sunay Akın, Elif Şafak, Leyla İpekçi, Tuna Kiremitçi, Ahmet Ümit, Ayşe Kulin, Selim İleri… bu iki dost sesin, dost yüreğin samimiyetine bağlanıp yardıma koşanlar…Bu projede atlanmaması, mutlaka üzerinde durulması gereken hususlardan birisi, bana göre, bu iki yeni mezun olmuş öğretmenin herkese örnek olması gereken azmi.. durmadan konuşan, eleştiren ve devamlı şuçu başkasında arayan zihniyetin bu projeyi enine boyuna inceleyip, çok iyi etüd etmesi gerekmektedir. İki yeni yetmenin(!) çağrısına icabet eden bunca kalemin yakınlıklarından feyz alıp bu projeye sahip çıkmaktır büyüklük.. kaybolan nesillere yenilerini eklemek için bir set kurulmalı ve suyun akış yönünü değiştirmek için bireysel de olsa, cılız da olsa bir çaba ortaya konulmalı.. ki bu çabalar arkadan gelenleri yüreklendirebilsin, onlara cesaret kaynağı olsun.. ve bireysel çabalar, gün gelsin toplumsal bir çabaya dönüşüp suyun akış yönünü değiştirebilsin…Bir diğer husus da , bunca yazarın, edebiyatçının bu işe sahip çıkıp bu kampanyaya destek olmaları,ülkenin geleceği olacak olan bir nesil için gayretlerini ortaya koymaları.. gerçektende takdire şayandır…

Okumak demek; düşünmek demek, güdülmekten azade olmak demek..okumak demek, soru sorabilmek demek, sorulan sorulara yanıt arayabilmek demek.. okumak demek, birey olmak demek, toplumun içinde toplum adına yaşamak demek.. sürüden ayrılıp oyuna gelmemek, daha da önemlisi oyunlara alet olmamak demek.. okumak demek dünyamızın darlığından sıyrılıp yeni yeni evrenler inşa etmek demek..İşte, ‘Okumayı Seviyorum’ da bu bilinçle atılmış bir adım demek…bize düşende bu adımı atma cesaretini gösterenlere destek olmak, onlara yürüdükleri bu yolda yol arkadaşlığı yapmaktır…İcâb ediyorsa Don Kişot’luğa soyunmaktır…